Wojna o ucho Jenkinsa

Jenkins pokazuje premierowi Robertowi Walpole ucho jako dowód.
Jenkins pokazuje premierowi Robertowi Walpole ucho jako dowód.

Konflikt zbrojny, który rozegrał się w Ameryce Północnej pomiędzy Wielką Brytanią a Hiszpanią trwającyod 1739 do 1748 roku. Jej nietypowa nazwa, nadana jej przez szkockiego pisarza, historyka i filozofa Thomasa Carlyle, nawiązuje do odciętego ucha Roberta Jenkinsa, kapitana brytyjskiego statku handlowego.

Przyczyną konfliktu był atak hiszpańskiego okrętu patrolowego La Isabela na Rebeccę, statek brytyjski. Po wejściu nań Hiszpanów, ich kapitan Julio León Fandiño, odciął brytyjskiemu kapitanowi, Jenkinsowi, jego ucho podejrzewając go o przemyt. Następnie powiedział Jenkinsowi „Idź i powiedz swojemu królowi że zrobię to ponownie, jeśli znowu odważy się to zrobić”.

W marcu 1739 roku Jenkins zeznawał przed Parlamentem, powtarzając co go spotkało, a także na dowód, pokazywał członkom Parlamentu swą odciętą małżowinę.

Całą sytuację odebrano jako obrazę honoru nacji i potraktowano jako oczywisty casus belli.

Premier Robert Walpole był przeciwny wypowiedzeniu wojny, jednak w końcu poddał się presji i wypowiedział wojnę.

Ucho Jenkinsa stało się pretekstem do wojny, ale nie jej rzeczywistym powodem. Brytyjczykom chodziło głównie o przejęcie kontroli nad handlem w Ameryce Środkowej.

Ostatecznie wojna skończyła powrotem do statusu quo.

Grafika : 1